கடந்த 9 மாதங்களாக – பள்ளிவளாகத்தில் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள, ஆண்டாண்டுகாலமாகக் கட்டிடக்குப்பைக் கழிவுகளைப் போட்டுக்கொண்டிருந்த இடத்தில் – சுத்தம் செய்து (மாளவில்லை!) ஒரு தோட்டம் போட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறேன். இங்கே (இப்போதைக்குச் சுத்தம் செய்யப்பட்டது சுமார் 1.5 ஏக்கரா விஸ்தீரணம்​ – ஆனால் தோட்டம் இருப்பது, முக்கிமுனகி அரை ஏக்கராவில்தான்!) பலவகைக் காய்கறிச்செடிகள், கீரை வகைகள் போட்டு ஓரளவு மகசூல் எடுத்திருக்கிறேன்.

9 வகை பீன்ஸ்,7 வகைக் கீரைகள்,  3 வகை பரங்கி, 4 வெள்ளரி வகைகள், 3 வகை சுரைக்காய்கள், சேப்பங்கிழங்கு, சின்ன வெங்காயம், முள்ளங்கி, பச்சை மிளகாய், கத்தறி, வெண்டை எனப் பலவிதமான காய்கறி வகைகள் வளர்கின்றன (+சாகின்றன). முருங்கை, பப்பாளி, எலுமிச்சை மரங்கள் இன்னமும் தயவு செய்யவில்லை.  ஏனெனில் அவை மரங்கள்.

பயணம் இல்லாத சமயங்களிலெல்லாம் – கடந்த 8  மாதங்களாக, வாரம் ஏழு நாட்கள்போல,  4-5 மணிநேர உடலுழைப்பு – ஞாயிறன்று மட்டும் இரண்டு மணி நேரங்கள். ஆக, வாரத்திற்கு சுமார்  22-25 கிலோ காய்கறிகளைப் பறித்து (= ‘அறுவடை செய்து’) உடனே என் பள்ளியின் சமையல்கூடத்தில்  உபயோகிக்க முடிந்திருக்கிறது; இதைத் தவிர வாரத்துக்கு 6-7 கிலோ கீரை வகைகள்; இவை புழுபூச்சிகள் + மாடு + ஆடு + முயல் + மான் + முள்ளம்பன்றி + பெருச்சாளி ++ முக்கியமாக திருட்டுமனிதன் (அண்மைக் காலங்களில் மயில்களும் வர ஆரம்பித்திருக்கின்றன!) சாப்பிட்டது போக மிச்சம்.  நிச்சயம் அதிகமில்லை, பெரிதாகப் பெருமைப் படவும் ஏதுமில்லை – எங்கள் பள்ளிச் சமையலறையின் வாராந்திரத் தேவைகளில் சுமார் ஒன்றரை நாட்களுக்கு மட்டுமே, இது தேறும். அவ்வளவுதான்.

நகரங்களில் செய்வதுபோல – மூளையையே சுத்தமாக உபயோகிக்காமல், அயோக்கியத்தனமாக – பொக்கிஷமான நிலத்தடி நீரை வைத்து, வண்டியையும் குண்டியையும் கழுவுகிறோம் என அபரிமிதமாக அள்ளித் தெளிப்பதற்கோ, ஷவரம் செய்துகொண்டே குழாய் நீரை வியர்த்தம் செய்வதற்கோ, இரண்டு பக்கெட்டிலும் தொட்டிகளிலும் எங்கிருந்தோ மகாபிரயத்தனப்பட்டு கொணரப்படும் நீரை நிரப்பி, வெறும் ஐந்து நிமிடமே குளித்துவிட்டு சாக்கடைக்கு உடனடியாக அனுப்புவதற்கோ, இன்னும்படுகேவலமாகப் பல வழிகளில் நீரை வீணடிப்பதற்கோ – முடியாது.

… இதனைப் பற்றித் தொடர்ந்து பீற்றிக் கொள்ளும்போது — ஆர்கனிக் இனார்கனிக் இயற்கை-செயற்கை கெமிக்கல் சுபாஷ்பாளேகர்​​​-ஜீரோபட்ஜெட் நம்மாழ்வார்-ஸேன்ட்விச் வ்ர்க்ஷாயுர்வேதம்-பஞ்சகாவ்யம் கோமியம் பாரம்பரிய-விவசாயம் பர்மாகல்ச்சர் மரபணுமாற்றம்-அய்யய்யோ ஜிஎம்ஓ-ஒழிக கெமிக்கல் ஒழிக என்றெல்லாம் உட்கார்ந்த இடத்தில் இருந்துகொண்டு, மானாவாரியாக ஜல்லியடிக்க விரும்பவில்லை என்பதை மிகுந்த துக்கத்துடன் தெரிவிக்கிறேன்.

இப்போது பெரிதாகப் ‘புடுங்கிய’ முள்ளங்கியை முகத்தின் அருகில் வைத்துக்கொண்டு எடுக்கப்பட்ட வகையறா பெருமிதப் புல்லரிப்புப் புகைப்படங்களைத் தரவேற்றுவதாக இல்லை.  மன்னிக்கவேண்டாம்.

ஆனால், ஒரு நற்செய்தி! பள்ளிக்கு வந்த சில விருந்தினர்கள், பல தன்னார்வ இளைஞர் குழுக்கள் வேண்டுமளவு இலவச அறிவுரை வழங்கியிருக்கிறார்கள் – அவர்களுக்கு மண்ணுக்கும் மசுத்துக்கும் ஒரு சுக்கு வித்தியாசமும் தெரியாமல் இருக்கலாம், அதனால் என்ன, அவர்கள் காட்டும் ஆர்வம் முக்கியமானதுதானே? ஆகவே, நானும் அளவுகடந்த நன்றியுடன் அவைகளைப் பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். நான் பாக்கியசாலி.

மனிதர்களுக்கு, பொதுவாகவே கையில் நிறைய நேரத்தை வைத்துக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு, அறிவுரை தருவது என்பது வெல்லக்கட்டி. எனக்கும், ஆச்சரியத்துடன் அறிவுரை பெற்றுக்கொள்வதும் பிடிக்கும் – ஏனெனில், பின்னர் இதனை வைத்து ஒரு பதிவு தேற்றலாம் பாருங்கள்! ஆக, என் பிளந்த வாயைப் பார்த்து, குதித்துக்கொண்டு வரும் தொழில்முறை அறிவுரையாளர்களின் மகிழ்ச்சித் துள்ளல்களுக்குக் கேட்பானேன்… ஒர்ரே புல்லரிப்புதான் போங்கள்!

ஆனால் – எந்த அற்பக் கழுதையும் (= அயோக்கிய ஐடி குளுவான்கள் உட்பட!), வெறும் உழைப்பு மட்டுமிருந்தால் (ஆனால் இதுதானே பிரச்சினை, இவர்களுக்கு!) நான் செய்திருப்பதை விடப் பலமடங்கு அதிகமாக விளைவுகளை ஏற்படுத்தமுடியும். ஏனெனில் நான் ஒரு ‘பகுதி நேர‘ தோட்டக்காரன் தான்.

அது:  கேரள சமூகத்தின், பதறவைக்கும்/சங்கடப்படவைக்கும் விஷயங்கள் – Disturbing Aspects of Kerala Society

ஆனாலும் நம்பூதிரிபாட்-மகன்-ஊழல் என்றெல்லாம், பத்து நிமிடத்தில் புரிந்துகொண்டுவிடுவது என்பது வெள்ளைக்கார உரிமைச் சிகாமணிகளுக்குத்தான் முடியும்.  மேலும், ஓய்வாக ஓரிரு நாள் செலவழித்துவிட்டு,  ஒட்டுமொத்த கேரளச் சமூகத்தையும் எள்ளி நகையாடுவதும், ஒரு தில்லியில் படித்த / தங்கிய அரசு செலவில் அமோக ‘ஆராய்ச்சி’ செய்யும் சமூகவியல் அகழ்வாராய்ச்சிக் காரரால்தான் முடியும். சோகம்.

ஆக … இவரும், என்னுடைய கந்தறகோளக் கருத்துரிமைக்காரப் பட்டியலில் சேர்க்கப் படவேண்டியவர்தான்!