…இந்தியாவை விட்டு வெளியே போய்விடலாம் என்று நினைக்கிறேன். அந்த மும்முரத்தில் இருந்ததனால்தான் கடந்த பலவாரங்களாக ஒரு எழவு பதிவும் எழுதவேயில்லை! :-(

எப்படியாவது இந்த எழவெடுத்த, சகிப்புத் தன்மையேயற்ற இந்தியாவை விட்டுவிட்டு ஓடிப்போய் அமெரிக்காவே கோயிந்தா (அல்லது யேஸ்ஸூ அல்லது அல்லா; எனது சர்வமதச் சார்பின்மையைக் காட்டிக்கொண்டு கூத்தாடவேண்டுமல்லவா?) என நிபந்தனையற்றுச் சரணாகதி அடைந்துவிட்டுதான் அடுத்த வேலை. மன்னிக்கவும்.

… ஆனால், அதற்கு முன்னால் இரண்டு ஸீன்களில் ஒரே கந்தறகோளக் கதை!  நானே எழுதி நடித்து டைரடக்கரும் செய்த என் சொந்தக் கதை…  வெறுமனே நான் ஸீன் போடுவதாக மட்டும் நினைத்துக் கொண்டு விடாதீர்கள், சரியா?

இரண்டையுமே கொஞ்சம்போல திருவிளையாடல் தருமி சொல்வது/புலம்புவது மாதிரி படித்துக்கொள்ளவும்.

ஸீன்#1 டேக்#2

நான் தாண்டா கான், ஆமிர் கான்!

ஐயகோ! என் முட்டாள் தனத்தையும், உளறிக்கொட்டலையும் பொறுத்துக்கொள்ளவே மாட்டேனென்கிறார்களே, இந்த அற்ப இந்தியப் பதர்கள்! கரித்துக் கொட்டுகிறார்களே!

ஐந்து நிமிட பிராபல்யத்துக்காக, புகழுக்காக நான் சொல்வதையெல்லாம் படு ஸீரியஸாக எடுத்துக்கொண்டு என்னை வறுத்தெடுக்கிறார்களே! எனக்கு வெறுத்துவிட்டது. :-(

நான் நினைப்பதையெல்லாம் சொல்லமுடியாத அளவுக்கு மதச்சார்பின்மையுடன், அரசியல்சராசரித்தனத்தினால் பீடிக்கப்பட்டு இருந்தாலும் — என்னை ஏதாவது வீராவேசமாகச் சொல்ல வைத்து, ஏடாகூடமாக அதனை மாற்றி, திரியோதிரி என்று திரித்துத் திருத்தல்வாதம் செய்து என்னுடைய சொந்த முகத்தில் வெளிச்சம் பாய்ச்சி வெளிக்காட்டுவதையே தங்கள் வேலையாகக் கருதுகின்றார்களே!

நானுண்டு என்  வேலையுண்டு என என் சொந்தக் களப்பணிகளால், இந்திய மக்கள் உய் உய் என உய்விக்கவேண்டும் என்ற ஒரேயொரு உந்துதலை மட்டுமே காரணமாகக் கொண்டு பலவிதமான கோமாளி வேடங்களில் தொடர்ந்து நடித்துவந்தாலும், திடீரெக்ஸ் சமூக முன்னேற்றத்திற்கு என மீசையை மழித்துக்கொண்டு உழையோவுழை என உழைத்தாலும், என்னைப் பற்றி வதந்தி பரப்புகிறார்களே!

நடிப்பு என்கிற ஊரிலேயே நான் பிறக்காவிட்டாலும் – காமிரா முன்னால் நான் பேசுவதெல்லாம் என் நடிப்பு முயற்சிகளில் ஒன்றுதான் என்பதையும் உணரவே மாட்டேனென்கிறார்களே!

எண்ணற்ற அற்ப அரைகுறை படங்களை நான் தொடர்ந்து மானாவாரியாக எடுத்து, கொள்ளை லாபம் கண்டாலும் எனக்கு மிகவும் திருப்தி அளித்தது என்பது – பிகெ படத்தை எடுத்து, அதில் ஹிந்து நம்பிக்கைகளைக் கிண்டல் செய்ததுதான்.  சுமார் 300ச் சொச்சம் கோடி வருமானமும் அதன் மூலமாகப் பார்த்தேன், என்பது ஒரு சோகமாக சகிப்புத் தன்மையற்ற கதை! ஏனெனில் என்னுடைய கந்தறகோளத்திற்காக ஹிந்துக்கள் எவரும் மகாமகோ போராட்டம் செய்து, என் படத்தை எரித்து, என்னையும் எரித்து என்றெல்லாம் நடிக்கவேயில்லை. ஏனெனில் பொதுவாக சராசரி இந்தியர்களுக்கு நடிப்பென்பதே வராது –  நடிப்பென்றால் என்னவென்றும் தெரியாது.

என்ன சொல்லவருகிறேன் என்றால் — என்னைப் போன்ற அரைகுறைகளின் மீதான அவர்களுடைய சகிப்புத் தன்மை சிலபல வருடங்கள் முன், மிகவும் அதிகமாகவே இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் இப்போதெல்லாம் திடீரென்று என்னைச் சரியாக நடிக்கவேண்டும் என்றெல்லாம் சகிப்புத் தன்மையில்லாமல் சொன்னால் – அவர்களுக்கு என்னுடைய நடிப்புத் திறமை பற்றி ஒரு மசுறும் தெரியாதென்றுதானே பொருள்?

நான் போடாத விதம்விதமான வேடமா?  அதற்கு இரு எடுத்துக்காட்டுகளை மட்டும் இங்கே கொடுக்கிறேன், சரியா?

1. மார்ச் 1, 2005 அன்று – வெளியிட்ட அறிக்கையில்   நரேந்திர மோதியைக் கண்டமேனிக்கும் கொலைகாரன் என்றெல்லாம் திட்டி, ஹிட்லருடன் தொடர்பு படுத்தியெல்லாம் ஆனந்தமாக வீராவேச, தர்மாவேச பிரகடனங்களை வெளியிட்டோம். இனப் படுகொலைகளுக்கு எதிரான எங்கள் அறச்சீற்றத்தை அப்படியொரு நடிகத் தனத்துடன் வெளியிட்டோம்!

இந்த அறிக்கையில் முதல் கையெழுத்தே அடியேனுடையதுதான், சரி பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்! (=Text of citizens statement re the Indian Prime minister’s comments in the Rajya Sabha following refusal of US Visa to Narendra Modi)